Οι πόλεις δεν είναι το μέλλον

Sharing is caring!

Η ολοένα αυξανόμενη πληθυσμιακή ανάπτυξη που παρατηρείται στα αστικά κέντρα την τελευταία δεκαετία, φαίνεται να ακολουθεί φθίνουσα πορεία με τους αστούς να εγκαταλείπουν τις πόλεις επιζητώντας καλύτερη ποιότητα ζωής.

Οι πόλεις δεν είναι πλέον βιώσιμες. Η δημοτικότητα των πόλεων αυτόματα σήμανε την εκτόξευση των ενοικίων στα σπίτια που βρίσκονται στο κέντρο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την αναζήτηση συγκατοίκων με τη λογική της μείωσης των παγίων εξόδων, κάτι που θεωρείται εξαιρετικό μόνο στην περίπτωση που είσαι φοιτητής… Εάν, λοιπόν, δεν έχεις την τύχη να είσαι υψηλόμισθος και δεν μπορείς να ανεχθείς τη συγκατοίκηση, αναγκάζεσαι να αντιμετωπίζεις έναν ωρυόμενο σπιτονοικοκύρη σε κάθε καθυστέρηση πληρωμής.

Τα οφέλη της πόλης δεν είναι και τόσο σπουδαία. Πολλοί ήταν εκείνοι που επέλεγαν να εγκατασταθούν στις πόλεις για να είναι πιο κοντά στη δουλειά τους. Ωστόσο, υπολογίζοντας ότι αυτό συνεπάγεται κατά μέσο όρο 50′ ανά ημέρα για τη μετακίνησή τους προς και από τη δουλειά τους, δεν φαντάζει και τόσο δύσκολο να ζουν εκτός αστικού κέντρου σπαταλώντας τον ίδιο χρόνο στη μετακίνησή τους αλλά εξασφαλίζοντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης.

Πολιτιστικοί και κοινωνικοί λόγοι επίσης ωθούσαν τους ανθρώπους στην επιλογή της πόλης. Θέατρα, κινηματογράφοι, εστιατόρια, νυκτερινά κέντρα και πάσης φύσεως καταστήματα βρίθουν εκεί. Πόσο συχνοί προορισμοί, όμως, είναι πλέον για τους πολυάσχολους καριερίστες και τους χαμηλόμισθους εργαζόμενους; Όχι τόσο ώστε να δικαιολογεί τη μόνιμη εγκατάσταση σε μία πόλη.

Ένα ακόμη μειονέκτημα της πόλης είναι ότι οι φτωχές γειτονιές της είναι σε χειρότερη κατάσταση από τις αντίστοιχες των προαστίων. Τα μικροεγκλήματα και το καταθλιπτικό περιβάλλον των κακοσυντηρημένων πολυκατοικιών αρκούν για να επιλέξει κανείς μία αντίστοιχου κόστους γειτονιά εκτός πόλης.

Ένα ευσταθές επιχείρημα υπέρ των πόλεων είναι ότι στα προάστια υπάρχει έλλειψη “δημόσιου χώρου”. Αυτό είναι πράγματι αλήθεια, ωστόσο είναι ένα μεγάλο ζήτημα το γεγονός ότι στις πόλεις ένα υπερβολικά μεγάλο μέρος του “χώρου σου” είναι δημόσιο. Η παραμικρή καθημερινή σου απόφαση απαιτεί συμβιβασμό μεταξύ εκατοντάδων αγνώστων.

Όλα αυτά οδηγούν όλο και περισσότερους ανθρώπους στην απόφαση να φύγουν μακριά από το αγχωτικό χάος και την διαρκή επαφή με εκατοντάδες ανθρώπους και να εγκατασταθούν σε περιοχές όπου η ισχυρή ψυχολογική επίδραση της φύσης και μόνο αρκεί για να αποκτήσουν αυτό που τόσο επιζητούν: Ποιότητα ζωής.