Now Reading
10+1 soundtracks που άφησαν εποχή

10+1 soundtracks που άφησαν εποχή

[video src="https://https://www.youtube.com/watch?v=F9vA7L8H4nc"][video src="https://https://www.youtube.com/watch?v=_D0ZQPqeJkk&t=2s"][video src="https://https://www.youtube.com/watch?v=m9We2XsVZfc"][video src="https://https://www.youtube.com/watch?v=WpmILPAcRQo"][video src="https://https://www.youtube.com/watch?v=dDVvZdZ_CLk"][video src="https://https://www.youtube.com/watch?v=yUioIn8rPPM"][video src="https://https://www.youtube.com/watch?v=1hLIXrlpRe8"][video src="https://https://www.youtube.com/watch?v=Htaj3o3JD8I"][video src="https://https://www.youtube.com/watch?v=AdQ3JDLlmPI"]

Κανείς δεν θα ξαφνιαζόταν εάν έβλεπε ένα παιδί να παρακολουθεί μία ταινία κινουμένων σχεδίων. Θα ήταν αναμενόμενο. Όμως, απ’ ότι φαίνεται, κάτι πήγε στραβά με εμένα. Από πολύ μικρή θυμάμαι την μητέρα μου να μου λέει πόσο πολύ την είχε εντυπωσιάσει που αν και 5 χρονών παιδί, έβαζα στο VCR την κασέτα της ταινίας Braveheart και την έβλεπα κολλημένη στην τηλεόραση. Ως γνωστόν, το Braveheart είναι μια ταινία πολύ σκληρή, με εικόνες βίας, αίματος, βασανιστηρίων και θανάτου. Κι όμως, εγώ καθόμουν κάθε φορά με μεγάλη χαρά και παρακολουθούσα τον αγώνα του William Wallace (Mel Gibson) να ελευθερώσει την Σκωτία από την Βρετανική κατοχή.

Χρόνια μετά, όταν η μητέρα μου ξανά ανέφερε αυτήν την ιστορία, της έλυσα επιτέλους την απορία, πώς ήταν δυνατόν ένα μικρό παιδί να βλέπει τέτοιες σκηνές και να μην τρομάζει: “Το έβλεπα για την μουσική, μαμά!” Και αυτή ήταν η αλήθεια. Το έβλεπα για την υπέροχη μουσική που είχε συνθέσει ο Hans Zimmer με τα ορχηστρικά και τις σκωτσέζικες γκάιντες. Κι ίσως αυτή να ήταν η αρχή της αγάπης μου για τα soundtracks, γιατί από τότε έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου να παρακολουθεί ακόμη και ταινίες που δεν μου αρέσουν καθόλου, μονάχα για την μουσική τους.

Από την αρχή του σινεμά έχουν υπάρξει πολλές ταινίες αλλά και σειρές που, εκτός από το σενάριό τους, άφησαν εποχή και για τη μουσική τους, όπως το Godfather (Ο Νονός). Η μουσική του Nino Rota πάντα θα θυμίζει τον Marlon Brando να χαϊδεύει την γάτα του, κι αυτή είναι που θα είναι πάντα συνδεδεμένη με την οικογένεια Κορλεόνε που ήθελε πάντα να τιμάει την Ιταλική Μαφία.

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1977, ο G. Lucas θα φέρει στην μεγάλη οθόνη μια ταινία φαντασίας που αγαπήθηκε από πολύ κόσμο, το Star Wars. Εδώ ο John Williams έγραψε την χαρακτηριστική μουσική που ακούγεται στην αρχή κάθε ταινίας όσο τα γνωστά κίτρινα γράμματα ανεβαίνουν μπροστά στα μάτια σου.

Κι ύστερα, κάπου από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, ξεπηδάει αυτός ο χαρακτήρας που ενέπνευσε σε χιλιάδες παιδιά την επιθυμία να ασχοληθούν με την αρχαιολογία: Ο Indiana Jones. Ο G. Lucas μαζί με τον S. Spielberg έγραψαν και σκηνοθέτησαν μια σειρά ταινιών περιπέτειας όπου ο ακαδημαϊκός και αρχαιολόγος Indiana Jones αναζητά χαμένους θησαυρούς της αρχαιότητας για να τους προστατέψει από τους Ναζί. Από τους Κυνηγούς της Χαμένης Κιβωτού μέχρι το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου, η μουσική του John Williams μας συνόδευσε σ’ αυτές τις περιπέτειες φτιάχνοντας ένα από τα πιο γνωστά soundtracks ταινιών όλων των εποχών.

Όταν η Ντάνα ανακάλυπτε τον Ζουλ μέσα στο ψυγείο της, η ανθρωπότητα υποδεχόταν την μουσική μιας ταινίας που άφησε εποχή, το Ghostbusters. Η μητέρα μου ακόμα χορεύει με την μουσική του Elmer Bernstein.

Το Dirty Dancing υπήρξε η αγαπημένη ταινία πολλών κοριτσιών της δεκαετίας του ’80. Προσωπικά, αν με ρωτάτε, πολύ θα ‘θελα να χορέψω με τον Πάτρικ Σουέιζι σε όλα τα τραγούδια που παίχτηκαν σ’ αυτήν την ταινία, αλλά προφανώς τo τραγούδι που έμεινε γνωστό είναι το (I’ve Had) The Time of my Life που ακούγεται στον τελευταίο χορό. Γραμμένο από τους Franke Pevite, John DeNicola και Donald Markowitz έμεινε στην πρώτη θέση του US Billboard Hot 100 charts για μια εβδομάδα τον Νοέμβριο του 1987. Έχουν περάσει 32 χρόνια κι, όμως, όταν ακούμε αυτό το τραγούδι θυμόμαστε πάντα εκείνον τον τελευταίο χορό.

Το 1990 ο σκηνοθέτης Garry Marshall έβγαλε στους κινηματογράφους το Pretty Woman με τον Richard Gere και την Julia Roberts. Η έντιμη πόρνη Βίβιαν, έτοιμη να συνοδεύσει τον πλούσιο Έντουαρντ Λιούις, τριγυρνάει στο Λος Άντζελες για να ψωνίσει ρούχα κι από τα ηχεία μας ακούγεται το τραγούδι του Roy Orbison που έμελλε να γίνει ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια παγκοσμίως την δεκαετία του ’90.

Την χρονιά του 1994, στα σινεμά προβλήθηκε η αγαπημένη παιδική ταινία Ο Βασιλιάς των Λιονταριών που φέτος, το 2019, ξαναμπήκε στις ζωές μας σε μια πιο ρεαλιστική μορφή. Μέσα απ’ αυτήν την παιδική ταινία γνωρίσαμε δύο πολύ αγαπημένους χαρακτήρες, τον Τιμόν και τον Πούμπα, τους δύο πιστούς φίλους του Σίμπα, του νόμιμου διαδόχου του “θρόνου” της αγέλης των λιονταριών. Σαν παιδιά ακούσαμε τον Τιμόν και τον Πούμπα να τραγουδούν το καταπληκτικό και ανεπανάληπτο Hakuna Matata – σε μουσική του John Elton και σε στίχους του Tim Rice – κι από τότε δεν ξέρω αν έχει υπάρξει ένας άνθρωπος – παιδί ή ενήλικος – που να μην το έχει σιγοτραγουδήσει!

See Also

Την ίδια χρονιά επίσης, στις ζωές μας μπήκε η επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά Τα Φιλαράκια. Μέσα από την σειρά ακολουθούμε τις ζωές 6 νέων φίλων που ζουν, εργάζονται και διασκεδάζουν στη Νέα Υόρκη των ’90s. Μέσα από κωμικές καταστάσεις και επικές ατάκες οι 6 χαρακτήρες αγαπήθηκαν όσο λίγοι κάνοντας την σειρά τεράστια επιτυχία, η οποία παίζεται ακόμη και σήμερα. Το χαρακτηριστικό τραγούδι των τίτλων I’ll Be There For You γράφτηκε από το συγκρότημα The Rembrandts.

Έναν χρόνο αργότερα στις κινηματογραφικές αίθουσες προβλήθηκε η ταινία του Ταραντίνο Pulp Fiction. Το Pulp Fiction θεωρείται μια από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας του ’90 και για soundtrack της ταινίας επιλέχθηκε ένα ελληνικό τραγούδι που στην Αμερική είχε πρωτακουστεί το 1931 από τον ρεμπέτη Μιχάλη Πατρινό, η Μισιρλού. Το συγκεκριμένο τραγούδι δέχθηκε πολλές διασκευές από τότε, από τζαζ μέχρι σερφ  και το 1995 ο Κουέντιν Ταραντίνο ερωτεύθηκε την σερφ εκδοχή του (η οποία ανήκει στον μουσικό Ντικ Ντέιλ από την δεκαετία του ’60) και την εισήγαγε στην ταινία του, προσφέροντας στην ανθρωπότητα μια πραγματικά υπέροχη διασκευή ενός υπέροχου κομματιού.

Μετά την δύση του Νοεμβρίου του 2001, δεν υπήρχε παιδί στον Δυτικό κόσμο που να μην περιμένει το γράμμα που του αντιστοιχεί από το Hogwarts, την σχολή για μαγείες και ξόρκια. Η J. K Rowling προσέφερε τον Χάρι Πόττερ στον λογοτεχνικό κόσμο και η παραγωγή της Warner Bros έφερε στις οθόνες μας την πολυαγαπημένη ομώνυμη σειρά ταινιών. Όταν στην πρώτη ταινία Ο Χάρι Πόττερ και η Φιλοσοφική Λίθος ακούστηκε η μουσική του John Williams, στον κόσμο του φιλμ αλλά και στις καρδιές μας είχε προσφερθεί μια μελωδία τόσο υπέροχη και τόσο χαρακτηριστική που ακόμα και σήμερα μας μαγεύει (!) σε οποιαδήποτε ηλικία κι αν βρισκόμαστε.

Και μεταφερόμαστε χρόνια αργότερα, για να φτάσουμε στην πιο επική σειρά που προβλήθηκε ποτέ στην τηλεόραση: το Game of Thrones. Εννοείται ότι υπάρχουν πάρα πολλές υπέροχες σειρές για να δει κανείς, όμως το Game of Thrones ήταν (και νομίζω είναι) ένα τηλεοπτικό φαινόμενο. Μέχρι τότε (2011), το τηλεοπτικό κοινό δεν είχε ποτέ ξανά βιώσει τόση ωμή βία και τόσο ρεαλιστικές καταστάσεις που ξέφευγαν απ’ τα μέχρι τότε κλισέ του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Γι’ αυτόν τον λόγο, όπως ήταν φυσικό, η σειρά σόκαρε και, μάλιστα, άρεσε εκτοξεύοντας την φήμη της στα ύψη, κάνοντας την μία από τις πιο ακριβοπληρωμένες σειρές του πλανήτη.

Μέσα από τις μάχες και τις ζωές του οίκου των Στάρκ και των Λάνιστερ, ο συνθέτης Ramin Djawadi έφερε στον κόσμο ένα από τα πιο χαρακτηριστικά soundtracks. Μας χάρισε μια μουσική που σίγουρα μπορεί να ακουστεί και μόνη της, μια μουσική που κάθε φορά που την ακούμε το μυαλό μας σίγουρα θα πηγαίνει σε αυτήν την σειρά που άλλαξε τα δεδομένα της τηλεόρασης.

View Comments (0)
Scroll To Top