Now Reading
Η γυναικεία παρουσία μέσα στο χρόνο

Η γυναικεία παρουσία μέσα στο χρόνο

Μια φορά και έναν καιρό, όχι πολλά χρόνια πριν, η κοινωνία ήταν μητριαρχική. Τα θεμέλια του κάθε σπιτιού, του κάθε νοικοκυριού στηρίζονταν στις πλάτες, στους ώμους, στην ικανότητα και στην αυτοθυσία της μητέρας, που είχε πάρει το σκήπτρο της οικογενειακής εξουσίας από την μητέρα της, πιο πριν από την γιαγιά της και πάει λέγοντας, ώσπου η ιστορία βρίσκει την αρχή της στην αρχή της σύστασης της εκάστοτε δομημένης κοινωνίας.

Δύναμη και εξουσία, μάλιστα. Γυναικεία υπόθεση. Καλώς ως εδώ. Η γυναίκα στο πέρασμα του χρόνου κατάφερε άπειρες φορές να επιδείξει την αξία τόσο του μυαλού της όσο και την δύναμη του κορμιού, αφού εκ των πραγμάτων είναι πλασμένη με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορεί το σώμα της να ανταποκρίνεται στην δυσκολία του τοκετού. Άντε να μειονεκτεί λιγάκι μυϊκά, αλλά και πάλι αυτό διορθώνεται όπως τα περισσότερα πράγματα στην ζωή, με υπομονή και επιμονή.

Είναι, όμως, ή υπήρξε ποτέ πραγματικά ίση και ισάξια με τον σύντροφό της; Αληθινά ίση. Βλέποντας γνωστή σειρά σε γνωστό τηλεοπτικό κανάλι, όπου η ιστορία εξελίσσεται σε χωριό του 1950, άρχισα να καταλαβαίνω πως η γυναίκα όσο δυνατή κι αν ήταν πάντα μέσα στην κοινωνία, ποτέ στο πέρασμα του χρόνου δεν έφτασε τον άντρα στο εκατό τοις εκατό της ισότητάς τους. Η γυναίκα ήταν η τροφός, η μητέρα, η φύση, το “ναι”, το “όχι”, το “ίσως” του παιδιού, η εικόνα, η πρώτη μυρωδιά του παιδιού. Δεν είχε όμως ποτέ την πραγματική κυριαρχία του κορμιού της.

Στο παρελθόν, οι γονείς της κοπέλας όριζαν ποιος θα γίνει σύζυγός της, πού θα μείνει, πώς θα ζήσει, πώς θα μιλήσει, αν θα κάνει παιδί, πότε θα κάνει παιδί και πάει λέγοντας. Έπειτα, οι άντρες αποφάσισαν πότε θα ψηφίσει για πρώτη φορά, αν θα πάρει διαζύγιο- όταν αυτό άρχισε να αποτελεί επιλογή, διότι δεν ήταν πάντα δυνατό- και η ιστορία προχωράει. Αν, βέβαια, δεν τηρούσε όλα αυτά που της επέβαλαν και επαναστατούσε, τότε καταλαβαίνουμε όλα αυτά τα κοσμητικά επίθετα που έχουμε πλάσει στην γλώσσα μας, για να χαρακτηρίσουμε μία γυναίκα διαφορετική από εμάς και από τον τρόπο που μας έκανε ο μπαμπάς μας και ο άντρας μας να δούμε τον κόσμο γύρω μας.

Εντάξει βέβαια τα πράγματα πια έχουν αλλάξει. Το θέμα δεν είναι να εξετάσουμε τις αλλαγές και τις αντιδράσεις που έχουν λάβει χώρα. Το θέμα του άρθρου είναι η σκέψη, η απορία του πώς θα ήταν ο κόσμος μας σήμερα και η πορεία του στο πέρασμα των χρόνων, εάν οι ρόλοι ήταν αντεστραμμένοι. Θέλω να πω, πώς θα ήμασταν αλήθεια εάν γνωρίζαμε πως ο άντρας θα έκανε την ζωή που έκανε η γυναίκα και το αντίστροφο.

Στο παρελθόν, οι μυθολογικές Αμαζόνες περιέγραφαν μία τέτοια κοινωνία. Φανταστείτε λοιπόν μία κοινωνία όπου η γυναίκα διαλέγει την σύζυγο του κάθε άντρα, ο άντρας λαμβάνει την εκπαίδευση που η γυναίκα επιλέγει για αυτόν, η γυναίκα αποφασίζει πότε ο άντρας θα ψηφίσει για πρώτη φορά, ο άντρας θα κρατά το σπίτι όρθιο και καθαρό, τα παιδιά φροντισμένα, ταϊσμένα και τακτοποιημένα.

Μα ναι, γιατί όχι; Ποιοι θα ήμασταν αλήθεια τώρα εάν μόνον οι γυναίκες λάμβαναν μόρφωση και πήγαιναν στο καφενείο να διαβάσουν την εφημερίδα τους να καπνίσουν, να πιουν κρασάκι και να συζητήσουν για πολιτική;

Δεν πρόκειται για φεμινιστικό μανιφέστο, πρόκειται για απλή υποθετική σκέψη. Είθε η ισότητα να βασιλεύει πάντα στην κοινωνία μας και να συνθλίβουμε πάντα φαινόμενα βίας και ανισότητας. Ποιος αποφάσισε πρώτος όμως όλα αυτά που άλλαξαν στο πέρασμα των χρόνων και συνδέονται με τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία;

See Also

Τι θα γινόταν, ποιοι και ποιες θα ήμασταν σήμερα εάν ο πρώτος που τα σκέφτηκε όλα αυτά στην θέση της γυναίκας έβαζε το άνδρα και τον χαρακτήριζε ως “αδύναμο φύλο”; Ποια θα ήταν η ταυτότητα μας ως κοινωνία εάν ο “Γάτος” του Παπακωνσταντίνου ήταν “Γάτα”, και με τσαγανό πήγαινε αντί για έτσι:

“Ήταν ένας γάτος, μαύρος πονηρός/κάθε που εβράδιαζε ντύνονταν γαμπρός/τα μαλλιά του έκανε λίγο κατσαρά κι ένα κόκκινο παπιόν φορούσε στην ουρά./Σε κάθε σπίτι πήγαινε όπου έβλεπε καπνό/ζητούσε τα κορίτσια δήθεν για σκοπό/κι αυτές άλλο δεν θέλανε φορούσαν νυφικά/κάλιο μ’ ένα γάτο παρά με κοιλαρά/Μα όπως είπα στην αρχή ο γάτος πονηρός/βόλευε τα κορίτσια και γίνονταν καπνός/με τόση καρπερότητα αχ να ‘χα μια σταλιά/γέμισαν τα ιδρύματα με μπάσταρδα γατιά», έτσι: “Ήταν μία γάτα, μαύρη πονηρή/ κάθε που εβράδιαζε ντυνόταν νύφη/τα μαλλιά της έκανε λιγάκι κατσαρά κι ένα κόκκινο κραγιόν φορούσε μ’ έναν φιόγκο στην ουρά./Σε κάθε σπίτι πήγαινε όπου έβλεπε καπνό/ζητούσε τα αγόρια δήθεν για σκοπό/ κι αυτοί άλλο δεν θέλανε φορούσαν κοστούμια/ κάλιο με μια γάτα παρά με κοιλαρού/Μα όπως είπα στην αρχή η γάτα πονηρή/ βόλευε τα αγόρια και γίνονταν καπνός/ με τόση καρπερότητα αχ να χα μια σταλιά/ γέμισαν τα ιδρύματα με μπάσταρδα γατιά.”

 Θα μας ήταν αρκετά αποδεκτό τώρα που τα μυαλά μας προόδευσαν ακολουθώντας τις επιταγές του 2020; Θα μπορούσαμε να ζήσουμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα μέσα στο εκμοντερνισμένο πια παραμύθι μας;

View Comments (0)
Scroll To Top