Now Reading
Η τέχνη της ζωγραφικής στην ελληνιστική εποχή

Η τέχνη της ζωγραφικής στην ελληνιστική εποχή

Κάθε εποχή αντικατοπτρίζεται από το σύνολο των υλικών και γραπτών πηγών που παρέχονται στο σήμερα. Όπως είναι φανερό, η ζωγραφική αποτελεί μια μορφή τέχνης, στην οποία εναποθέτεται ένα κομμάτι του πολιτισμού, το οποίο και βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα όχι μόνο τον ίδιο τον πολιτισμό αλλά και την τεχνοτροπία που ίσχυε εκείνη την εποχή, όπως και τα ρεύματα που κυριαρχούσαν και επηρέαζαν τους τρόπους δημιουργίας της.

Οι βασικές τεχνικές που χρησιμοποιούνταν ήταν εκείνη της σκιαγραφίας και σκηνογραφίας ενώ είναι ευκρινείς οι “Πομπηιανοί ρυθμοί” (τάσεις ζωγραφικής). Στοιχεία μας παρέχουν οι γραπτές επιτύμβιες στήλες και η ενότητα από τη Δημητριάδα.

Με τον ορισμό “Πομπηιανοί ρυθμοί” ή “Ρυθμοί της ελληνορωμαϊκής ζωγραφικής” ονομάζονται οι τέσσερις τεχνοτροπίες που έπονται η μία μετά την άλλη και αφορούν τις διακοσμήσεις εσωτερικών χώρων σε κτίρια κατά την ύστερη Ελληνιστική περίοδο και των πρώιμων αυτοκρατορικών χρόνων.

Η κατηγοριοποίησή τους θέτεται με τον εξής τρόπο:

Α) Πρώτος ρυθμός:

Έχουμε προσομοίωση τοιχοποιίας ενώ προβάλλονται διαφορετικά και έντονα χρώματα. Εκθέματα παρέχονται από την Πέργαμο, τη Δήλο, την Πομπηία και σχεδόν ολόκληρο τον ελληνιστικό και ρωμαϊκό κόσμο.

Β) Δεύτερος ρυθμός:

Αντικατοπτρίζεται μια “λουζιονιστική” (ψευδής) αίσθηση της τρίτης διάστασης με ρεαλισμό και πιθανόν συμβολικό χαρακτήρα. Υπάρχει συνύπαρξη  με τον πρώτο ρυθμό και μέσα από αυτήν την τεχνοτροπία απεικονίζονται επιβλητικά και λαβυρινθώδη αστικά τοπία.

Γ) Τρίτος ρυθμός:

Συναντάται μια εξωπραγματική διάσταση που δίνει την εντύπωση μια ασυμβατότητας, ενώ δεν υπάρχει ένα δομημένο περιβάλλον και έτσι καταργείται η ψευδαίσθηση.

Δ) Τέταρτος ρυθμός:

Επανεμφανίζεται η τρίτη διάσταση που ήταν φανερή στο Δεύτερο ρυθμό ενώ πλέον υπάρχει αφηγηματικό περιεχόμενο και χαρακτήρας με εξωτικά και βουκολικά στοιχεία.

Φυσικά, δεν παραλείπονται οι γραπτές επιτύμβιες στήλες με σημαντικότερη τη Δημητριάδα στη Θεσσαλία. Αντανακλούν την αττική παράδοση, φανερώνοντας την έλευση από Αθηναίους τεχνίτες στην πόλη. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι χρωστικές ουσίες που βοήθησαν στη δημιουργία των στηλών, οι οποίες και αποτελούνται από ώχρα, κιννάβαρι, μαλαχίτη και το συνθετικό αιγυπτιακό κυανό, ενώ είναι φανερή η απεικόνιση των αρχών της σκιαγραφίας.

See Also

Πηγές:

Πλάντζος Δ. (20132) Ελληνική τέχνη και αρχαιολογία, 1100-30 π.Χ.. Καπόν: Αθήνα.

Pollitt J.J. (1999) Η τέχνη στην ελληνιστική εποχή. Παπαδήμας: Αθήνα.

Λεβίδης Α.Β. (1994) Πλίνιος ο Πρεσβύτερος: Περί της αρχαίας ελληνικής ζωγραφικής. 35ο Βιβλίο της ‘Φυσικής Ιστορίας’ (Μετάφραση, Πρόλογος, Σημειώσεις). Άγρα: Αθήνα.

Λυδάκης Σ. (2002) Αρχαία ελληνική ζωγραφική και οι απηχήσεις της στους νεότερους χρόνους. Μέλισσα: Αθήνα.

Πλάντζος Δ. (2006) Φιλόστρατου του Πρεσβυτέρου: Εικόνες (Εισαγωγή, Μετάφραση, Σχόλια). Κατάρτι: Αθήνα.

View Comments (0)
Scroll To Top