Now Reading
Ο γείτονας που θα ήθελες να είχες

Ο γείτονας που θα ήθελες να είχες

Θερινό σινεμά, ποπ κορν και τσιρότα κατά των κουνουπιών.

Ζαρντινιέρες με λουλούδια όμορφα, από τις οικονομικές.

Ο Τομ Χανκς να βαδίζει στα χνάρια ενός αληθινού προσώπου, να το κάνει δικό του και να το υπερβαίνει.

Ένας άνδρας (Μάθιου Ρις) που η μορφή του σκάφτηκε από το θυμό μαζί με τη ζωή του και η θλίψη του που προσπαθεί να κρυφτεί κάτω από μια τραχύτητα προς όλους υπό τη μάσκα των αρχών και των αξιών.

Οι γονείς και τα παιδιά, τα παιδιά και οι αμαρτίες των πρώτων, οι τεχνικές διαχείρισης του θυμού και της λύπης. Μια έκφραση στο πρόσωπο του κυρίου Ρότζερς που επικαλύπτει και τα δύο: Kαλοσύνη.

Ο ευγενής παρουσιαστής και ο επιθετικός δημοσιογράφος έως αν μια άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.

Μια αφήγηση που σε σφάζει με το βαμβάκι, σε ταράζει ύπουλα, σε στενοχωρεί με γλυκύτητα και σε οδηγεί να συγχωρέσεις μπας και χάσεις κάνα δράμι από το βάρος της ύπαρξής σου.

Ο κύριος Ρότζερς προτιμά να ζητάει από μελλοθάνατους και βασανισμένους να τον συμπεριλάβουν στην προσευχή τους από το να προσευχηθεί εκείνος γι’ αυτούς. Ζητά ενός λεπτού σιγή όχι για τους νεκρούς, αλλά για να σκεφτούμε όσους μας αγαπούν.

Οι μακέτες της εκπομπής του έχουν νόημα, όνειρα και σύμβολα που κάτι προσπαθούν να μας πουν για εμάς και για το πώς βλέπουμε τους άλλους. Το κουκλοθέατρό του εξιστορεί με απλότητα στα παιδιά και σε όσους παρέμειναν αθώοι τον ανθρώπινο πόνο και το ασύλληπτο.

Το κολύμπι, η πλαστελίνη, τα βαρύτονα πλήκτρα του πιάνου και η αλληλογραφία με αγνώστους με ένα ειλικρινές ενδιαφέρον, αποτελούν τις προτάσεις του για τη διαχείριση του θυμού. Για να την πληρώνει η ύλη, και όχι οι αγαπημένοι μας. Γιατί πρώτα είναι ο θυμός και μετά η λύπη.

See Also

Αγάπη με το στανιό. Εγγύτητα. Ένας φόβος, μια ατρόμητη επιμονή στην οικειότητα. Άραγε πρόκειται για μια κατ’ επίφαση γενναιοδωρία και προσήνεια ή για ένα καλά κρυμμένο μυστικό και μια ιδιότροπη περσόνα υπό τον μανδύα της γλυκύτητας;

Οι γιοι του δεν φαίνονται πουθενά, κάτι που αφήνει την υπόνοια πως κάτι ίσως πήγε στραβά και πασχίζει να διορθωθεί μέσα από την προσφορά. Μπορεί και όχι.

Ο Ρότζερς φαίνεται να φτιάχνει τον δικό του βίο μέσα από εκείνο των άλλων. Δεν καταφέρνει να στήσει μία σκηνή όπως σχεδίασε να δείξει στα παιδιά που τον παρακολουθούσαν στην τηλεόραση και δεν ζητά βοήθεια. Θεωρεί πως το πιο σημαντικό μάθημα είναι η κατανόηση, ότι πολλές φορές οι μεγάλοι δεν επιτυγχάνουν να ολοκληρώσουν τα πλάνα τους. Και αυτό είναι εντάξει.

Με το να είσαι απλώς ο εαυτός σου, σε κάνει να εξελίσσεσαι με τον δικό σου τρόπο. Γι’ αυτό το λόγο ο καθένας μας είναι διαφορετικός και ξεχωριστός. Και είναι δυνατόν να αρέσουμε σε ανθρώπους όπως ακριβώς είμαστε.

View Comments (0)
Scroll To Top