Now Reading
Ο κόσμος της μόδας μέσα από βραβευμένα ντοκιμαντέρ

Ο κόσμος της μόδας μέσα από βραβευμένα ντοκιμαντέρ

Ένα κλασικό ντοκιμαντέρ μόδας έχει αρκετές εύκολα αναγνωρίσιμες σταθερές: Υπάρχει το στοιχείο του παράλογου – το χάος πίσω από την πασαρέλα, τα υστερικά ξεσπάσματα των σχεδιαστών, η ψυχρότητα των editorials και η σχεδόν χυδαία επίδειξη πλούτου – μαζί με την λατρεία απέναντι στην ιδιοφυΐα του δημιουργού. Υπάρχει η παρουσίαση ενός αψεγάδιαστου κόσμου, η αφθονία των υπέροχων ρούχων που πηγαινοέρχονται στην πασαρέλα και η ζήλια που εμπνέουν όλα αυτά.

Ο κόσμος της μόδας, εξάλλου, είναι οπτικός: Σχεδιασμένος να αποθανατίζεται και να γεννά επιθυμίες. Και ποιος τρόπος μπορεί να είναι καλύτερος για την προβολή του από ένα ντοκιμαντέρ; Από τα πιο πιστά στην κλασική φόρμουλα του είδους τους, μέχρι τα πιο πρωτότυπα που ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα και μας εκπλήσσουν, τα παρακάτω ντοκιμαντέρ μόδας σίγουρα αξίζουν την προσοχή σας…

  • Dior and I (Εγώ και ο Ντιορ)

Το 2012, 55 χρόνια μετά τον θάνατο του Christian Dior, ο μοντέρνος και μινιμαλιστής Raf Simons ανέλαβε τα ηνία του οίκου. Το ντοκιμαντέρ Dior and I προβάλλει το δίμηνο προετοιμασίας πριν από το εναρκτήριο show – μία περίοδο κατά την οποία ο οίκος παλεύει με το νέο καθεστώς και ο Simons με το βάρος μίας σημαντικής κληρονομιάς.

  • The September Issue (Τεύχος Σεπτεμβρίου)

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο θέμα στον κόσμο της μόδας από το τεύχος Σεπτεμβρίου της αμερικάνικης Vogue, συνεπώς η διαδικασία προετοιμασίας του δεν μπορεί παρά να εξάπτει την περιέργειά μας. Για δύο μοναδικές ώρες, ο θεατής έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει τους πιο λαμπερούς ανθρώπους της βιομηχανίας (μεταξύ τους, φυσικά, η Anna Wintour, ο André Leon Talley, ο Hamish Bowles και η απρόσμενα αστεία Grace Coddington) να συζητούν περί καλαισθησίας με απόλυτη λεπτομέρεια και σοβαρότητα.

  • The First Monday in May (Η Πρώτη Δευτέρα του Μάη)

Αν απολαμβάνετε να παρακολουθείτε την Anna Wintour να διασχίζει σχεδόν τρέχοντας τους ρομαντικά διακοσμημένους διαδρόμους μουσείων, τότε σίγουρα θα μαγευτείτε από την προετοιμασία του ετήσιου Χορού Met. Το ντοκιμαντέρ εστιάζει στην Κίνα του 2015, προσφέροντας εικόνες από την έκθεση Looking Glass, από τα προσεκτικά επιλεγμένα αντικείμενα μόδας του Ινστιτούτου Φορεσιών και μία γεύση από το άγχος της δημιουργίας σχεδιαγράμματος για τις θέσεις των διάσημων.

  • Notebook on Cities and Clothes (Σημειωματάριο για Πόλεις και Ρούχα)

Η ιστορία έχει ως εξής: Όταν το Κέντρο Πομπιντού ανέθεσε στον Γερμανό σκηνοθέτη Wim Wenders να ετοιμάσει ένα ντοκιμαντέρ για τον Ιάπωνα σχεδιαστή Yohji Yamamoto, εκείνος απάντησε: “Μόδα; Δεν θέλω να έχω καμία σχέση με αυτό.” Προφανώς άλλαξε γνώμη, αλλά αυτό που έκανε δεν είχε καμία σχέση με τα κλασικά ντοκιμαντέρ μόδας. Η ασυνήθιστη παραγωγή του αποτελεί περισσότερο φιλοσοφική ανάλυση δύο τρόπων οπτικής επικοινωνίας, μία ματιά στη σχέση μεταξύ του επιλεγμένου μέσου του Yamamoto και του Wenders.

  • Valentino: The Last Emperor (Valentino: Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας)

Ο Valentino Garavani κυριαρχούσε στην υψηλή ραπτική για σχεδόν μισό αιώνα κι έγινε τόσο διάσημος ώστε να τον γνωρίζουν όλοι με το μικρό του. Ο σκηνοθέτης Matt Tyrnauer είχε προσωπική επαφή με τον Valentino τα τελευταία δύο χρόνια πριν εκείνος αποσυρθεί από τον κόσμο της μόδας το 2007. Στο ντοκιμαντέρ του προβάλλεται όλη η πολυτέλεια της καθημερινής ζωής του, η εξαντλητική προετοιμασία πριν από κάθε show και η ρομαντική και επαγγελματική σχέση με τον Giancarlo Giammetti που τροφοδότησε έναν κολοσσό της βιομηχανίας μόδας.

  • Mademoiselle C (Δεσποινίς Κ)

Δέκα χρόνια μετά την παρουσία της ως συντάκτρια μόδας στη γαλλική Vogue, η Carine Roitfeld ανακοινώνει την αποχώρησή της για να λανσάρει το δικό της περιοδικό. Το ντοκιμαντέρ καταγράφει τα μεταβατικά στάδια στη ζωή της Roitfeld – από την αλλαγή των χώρων εργασίας της και τη μετάβαση στο επόμενο βήμα της καριέρας της, μέχρι τον ερχομό των εγγονών της – χωρίς να θυσιάζει τις αλλόκοτες λεπτομέρειες που απαιτούνται σε κάθε αξιόλογο ντοκιμαντέρ μόδας, όπως τα απίστευτα 63 δευτερόλεπτα με τον Karl Lagerfeld να προσπαθεί να σπρώξει ένα βρεφικό καρότσι.

  • Bill Cunningham, New York (Μπιλ Κάνινγκχαμ, Νέα Υόρκη)

“Εγώ δεν αποφασίζω για τίποτα,” επέμενε ο Bill Cunningham που για δεκαετίες προέβλεπε τις τάσεις της μόδας πριν καν γίνουν τάσεις. “Αφήνω τους δρόμους να μου μιλούν.” Αυτό το εξαιρετικό πορτρέτο του εμβληματικού και εκκεντρικού φωτογράφου της street-fashion για τους New York Times δημιουργήθηκε λίγα χρόνια πριν τον θάνατό του, όταν ο τότε 80χρονος Cunningham ακόμα τριγυρνούσε με το ποδήλατό του στους δρόμους της Νέας Υόρκης κάθε μέρα, αναζητώντας με τη φωτογραφική του μηχανή τις επόμενες τάσεις.

  • McQueen (ΜακΚουίν)

Ο Lee Alexander McQueen προκαλούσε αναταραχή σε ολόκληρο τον κόσμο της μόδας και πίστευε ότι ένα ρούχο έπρεπε είτε να “αποκρούει” είτε να “ενθουσιάζει” – αλλιώς δεν είχε καμία θέση στην πασαρέλα. Το ντοκιμαντέρ των Ian Bonhôte και Peter Ettedgui δεν εστιάζει τόσο στο brand του McQueen όσο στην ψυχολογία του: Πρόκειται για ένα πορτρέτο της πολυπλοκότητας πίσω από τους θεατρινισμούς – μία συγκινητική ανάλυση ενός σκοτεινού, ρομαντικού μυαλού.

  • The Boy Who Made Shoes for Lizards (Το Αγόρι που Έφτιαχνε Παπούτσια για Σαύρες)

Ο Manolo Blahnik μπορεί να δημιουργεί τα πιο ακριβά παπούτσια που έχουν αγαπήσει όλοι οι celebrities, αλλά είναι ταυτόχρονα κι ένας γλυκός, παράξενος 70χρονος με στρογγυλά γυαλιά και παστέλ κουστούμι που βρίσκει χαρά στην χειροποίητη κατασκευή παπουτσιών.

  • Dries (Ντρις)

Αν και γνωστός για την πνευματική ανεξαρτησία του, την αδιαφορία του για την pop κουλτούρα και την αγάπη του για ιδιωτικότητα, ο Dries Van Noten επέτρεψε στον παραγωγό Reiner Holzemer να βρίσκεται κοντά του για έναν ολόκληρο χρόνο. Το αποτέλεσμα είναι ένα ντοκιμαντέρ που στόχο έχει την ανακάλυψη της μοναδικής φιλοσοφίας του Van Noten για τη μόδα, η οποία ξεκινά με μία κριτική στην ίδια τη βιομηχανία: “Μόδα είναι αυτό που παύει να υπάρχει μετά από έξι μήνες,” λέει στην κάμερα. “Θα ήθελα να βρω μία λέξη πιο διαχρονική.”

  • Lagerfeld, Confidential (Λάγκερφελντ, Εμπιστευτικό)

Με τη λευκή αλογοουρά του, τα γάντια χωρίς δάκτυλα, τον αέρα αδιαφορίας και τη σχεδόν εξωγήινη κομψότητά του, ο Karl Lagerfeld είναι αναμφισβήτητα ο πιο εύκολα αναγνωρίσιμος άνθρωπος στον κόσμο της μόδας. Τώρα, έναν χρόνο μετά τον θάνατό του, είναι η ιδανική στιγμή να ανατρέξουμε στο ντοκιμαντέρ και να θυμηθούμε την εκκεντρική φύση του ασύγκριτου Lagerfeld: “Δεν θέλω να είμαι αληθινός στο μυαλό των ανθρώπων,” δήλωνε στην κάμερα ο creative director του οίκου Chanel. “Θέλω να είμαι ένα φάντασμα”.

See Also

  • L’ Amour Fou (Ο Τρελός Έρωτας)

Ένα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε δύο χρόνια μετά τον θάνατο του Yves Saint Laurent και επικεντρώνεται στις τεράστιες μετά θάνατον πωλήσεις των εκπληκτικών έργων τέχνης που συνέλεγε για δεκαετίες με τον σύντροφο και συνέταιρό του, Pierre Bergé. Ο τίτλος μπορεί να αποτελεί αναφορά στην αγάπη μεταξύ των δύο ανδρών, ή στην κοινή αγάπη τους για τη συλλογή όμορφων πραγμάτων, ή ακόμα και στην τρελή αγάπη του YSL για τα ρούχα: Μία αγάπη που συνυπήρχε με τη χρόνια κατάθλιψη.

  • The True Cost (Το Πραγματικό Κόστος)

Ας αφήσουμε κατά μέρος τις βιογραφίες των μεγάλων σχεδιαστών για να επιστρέψουμε στην πραγματικότητα: Το ντοκιμαντέρ καταγράφει την εκμετάλλευση των ανθρώπων που εργάζονται για τη βιομηχανία της γρήγορης μόδας, και τις επικίνδυνες και απάνθρωπες συνθήκες που βιώνουν οι εργάτες στα εργοστάσια παραγωγής ρούχων στις φτωχές χώρες. Ο παραγωγός Andrew Morgan αποκαλύπτει το σημείο όπου η παγκοσμιοποίηση συναντά τον ακόρεστο καταναλωτισμό, ιδιαίτερα στον κόσμο μαζικής παραγωγής ρούχων, και μας υπενθυμίζει ποιοι είναι αυτοί που πληρώνουν το τίμημα.

  • Catwalk (Πασαρέλα)

Οι αρχές της δεκαετίας του ’90 ήταν η εποχή των supermodels, και η Christy Turlington ήταν ένα από τα πιο φημισμένα μοντέλα παγκοσμίως. Το Catwalk την ακολουθεί στα ανοιξιάτικα shows του Μιλάνο, του Παρισιού και της Νέας Υόρκης και μας προσφέρει μοναδικές εικόνες εκ των έσω, με την Kate Moss και τη Naomi Campbell να ετοιμάζονται στα δοκιμαστήρια και τον Gianni Versace να σκοντάφτει επάνω τους για να πει στην Turlington πόσο καλά τα πήγε.

  • Girl Model (Κορίτσι Μοντέλο)

Ένα ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει την άγνωστη πλευρά της βιομηχανίας του μόντελινγκ, ακολουθώντας ένα 13χρονο κορίτσι από τη Σιβηρία που πηγαίνει στο Τόκιο με ένα συμβόλαιο και υποσχέσεις για πλούτο και ευημερία. Η παραμέληση αυτής ακριβώς της ευημερίας και η εκμετάλλευση της Nadya όσο εκείνη μαθαίνει να κινείται στον κόσμο του επαγγελματικού μόντελινγκ είναι τόσο θλιβερή όσο και προβλέψιμη. Το ντοκιμαντέρ μας υπενθυμίζει ότι σε αυτήν τη βιομηχανία, τα νεαρά γυναικεία κορμιά είναι απόλυτα αναλώσιμα.

  • Issey Miyake, Moves (Ισέι Μιγιάκε, Κινήσεις)

Αυτό το ντοκιμαντέρ τονίζει την πρωτοποριακή δουλειά του Ιάπωνα σχεδιαστή Issey Miyake επάνω στο ύφασμα, με την ιδιαίτερη μέθοδό του να πτυχώνει και να περιστρέφει τα ρούχα έτσι ώστε να “κινούνται ή να ζουν πιο κοντά προς τη Γη” απ’ ό,τι τα ίσια υφάσματα , όπως περιγράφει ένας από τους συνεργάτες του στο ντοκιμαντέρ. Ο Miyake είναι τόσο αρχιτέκτονας και στοχαστής όσο και κατασκευαστής ρούχων, και αυτή η προσεγμένη ταινία ακολουθεί το παράδειγμά του.

Issey Miyake Moves, 2002
  • Westwood: Punk, Icon, Activist (Γουέστγουντ: Πανκ, Είδωλο, Ακτιβίστρια)

Τελικά, η Vivienne Westwood ήταν εκείνη που εφηύρε το punk; Σίγουρα, πάντως, το έντυσε όταν εξαπλώθηκε στη Βρετανία κατά τη διάρκεια των ’70s. Εκείνη το καλλιέργησε, το συνέθεσε, το μετέφρασε και το πούλησε, και στη συνέχεια το έκανε κυρίαρχο ρεύμα μέσω της αναρχικής αισθητικής της των σχεδίων της. Όπως μαρτυρά το ντοκιμαντέρ, η Westwood εξακολουθεί να αντιπροσωπεύει μία αντίληψη ενάντια στο κατεστημένο ακόμα και στα 70 της χρόνια.

View Comments (0)
Scroll To Top