Now Reading
Ο “πυρετός καμπίνας” στα… χρόνια του κορωνοϊού

Ο “πυρετός καμπίνας” στα… χρόνια του κορωνοϊού

“Ωστόσο, όλες αυτές οι αδιάκοπες ταραχές και όλη αυτή η φρίκη δεν ήτανε δυνατόν να μην έχουν τις επιπτώσεις τους. Κι αν δεν τον είχε καταβάλει ως τώρα ο πυρετός, ήτανε ακριβώς γιατί βρισκότανε αδιάκοπα σε μια αγωνία που διατηρούσε ακόμα τις δυνάμεις του σε κατάσταση συναγερμού, έστω και κατά τρόπο τεχνητό και προσωρινό. Πλανιότανε άσκοπα. Ο ήλιος είχε βασιλέψει. Εδώ και κάμποσον καιρό ένιωθε μια θλίψη εντελώς παράξενη. Δεν ήτανε κάνα συναίσθημα σπαρακτικό, αλλά τον έκανε να προαισθάνεται τα χρόνια που είχε να περάσει μέσα σε μια παγωνιά θανάσιμη και εναγώνια, χρόνια ατελείωτα κάτι σαν την αιωνιότητα «στο χώρο ενός τετραγωνικού πόντου». Και συνήθως μόλις έπεφτε το βράδυ, τον βασάνιζε περισσότερο αυτή η αίσθηση.”  “Έγκλημα και Τιμωρία”- Ντοστογιέφσκι

Ο “πυρετός της καμπίνας” όπως περιγράφεται ήδη στα χρόνια του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι και στο εμβληματικό “Έγκλημα και Τιμωρία” ή αλλιώς στο φιλμ “The Gold Rush” του Τσάρλι Τσάπλιν το 1925, φαντάζει πλέον μία παρενέργεια του νέου αινιγματικού κορωνοϊού εν μέσω ενός επιβεβλημένου καθολικού εγκλεισμού. Ένας κινηματογραφικός μύθος που αναγεννάται με λογοτεχνικούς όρους για να πάρει σάρκα και οστά στις αρχές του 2020.

Όμως, τι είναι ο “πυρετός καμπίνας”;

Ο όρος φαίνεται να ξεκίνησε το ταξίδι του στη χειμερινή Βόρεια Αμερική του 1900, όπου οι άνθρωποι παρέμεναν σε κατάσταση εγκλεισμού ή απομόνωσης σε κάποια μοναχική καμπίνα στη φύση για να καταπολεμήσουν ένα θανατηφόρο ψύχος ή αλλιώς στις αρχές του 1800 ως παρενέργεια του υψηλού πυρετού που προκαλεί ο τύφος.

Αναμφίβολα, αναφέρεται σε μία ενοχλητική κλειστοφοβική ευερεθιστότητα ή ανησυχία που σημειώνεται όταν ένα άτομο ή μία ομάδα ατόμων εγκλειστεί στα στενά όρια μίας συγκεκριμένης τοποθεσίας ή σε περιορισμένους χώρους για βραχυπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο χρονικό διάστημα. Ο “πυρετός της καμπίνας” εκδηλώνεται όταν το άτομο αντιλαμβάνεται τον περιβάλλοντα χώρο ως ένα είδος φυλακής.

Πρόκειται για σύνδρομο ή ψυχολογική διαταραχή;

“Ο πυρετός καμπίνας δεν είναι μια ψυχολογική διαταραχή, οπότε δε θα έλεγα ότι υπάρχει κάποιος επίσημος ορισμός”, σημειώνει ο Vaile Wright, ψυχολόγος και διευθυντής κλινικής έρευνας της Αμερικανικής Ένωσης Ψυχολογίας, ενώ χορεία επιστημών παραλληλίζουν το φαινόμενο με σύνδρομο που ενδεχομένως να μεταλλάσσεται σε φοβία.

Ευερεθιστότητα, πλήξη, απελπισία, ανησυχία, δυσκολία συγκέντρωσης η βασική ραχοκοκαλιά συμπτωματολογίας μιας νέας, αλλιώτικης μορφής “πυρετού”. “Η προσωπικότητά σας και η ιδιοσυγκρασία σας είναι σημαντικοί παράγοντες για το πόσο γρήγορα θα αναπτύξετε αυτά τα συναισθήματα […] Εάν είστε πιο εξωστρεφείς από την φύση σας και δεν είστε συνηθισμένοι στο να είστε στο σπίτι, πιθανότατα είστε πιο επιρρεπείς στο να αισθανθείτε αυτόν τον πυρετό καμπίνας”, υποστηρίζει ο ψυχολόγος Vaile Wright, ενώ σύμφωνα με τον καθηγητή εξειδικευμένο στην οικογενειακή κοινωνική επιστήμη στο πανεπιστήμιο της Μινεσότα, Paul Rosenblatt, στους ιατρικούς όρους που αποτυπώνουν την αίσθηση του πυρετού καμπίνας συγκαταλέγονται η κλειστοφοβία και η εποχιακή συναισθηματική διαταραχή ή αλλιώς η κατάθλιψη που πυροδοτείται από την έλλειψη ηλιακού φωτός κατά τους χειμερινούς μήνες.

1983. Στην καρδιά του ερευνητικού έργου μίας ομάδας επιστημών υπό την επίβλεψη του Rosenblatt, μεσουράνησε ο “πυρετός καμπίνας” και η εξέτασή του μέσω μίας σειράς διαδοχικών συνεντεύξεων σε 35 άνδρες και γυναίκες από τη Μινεσότα, ηλικίας 17 έως 84 ετών.  “Μερικοί το βίωσαν σχεδόν αμέσως,” επισημαίνει για να συμπληρώσει “για άλλους, χρειάστηκαν μέρες ή και εβδομάδες για να αναπτυχθούν. Μερικοί άνθρωποι χτυπήθηκαν πολύ σκληρά από πυρετό καμπίνας, ενώ για άλλους ήταν ένα ήπιο φαινόμενο.”

“Άλλα συναισθήματα που αναφέρθηκαν από τουλάχιστον ένα άτομο ήταν η απογοήτευση, η νευρικότητα, η ένταση, η ανυπομονησία, η κατάθλιψη, η αίσθηση ότι δεν επιτεύχθηκε τίποτα, η υποτονικότητα, ο θυμός και η μοναξιά.”

Άνθρωποι ευάλωτοι σε μία νέα αόρατη απειλή, σε ένα νέο είδος ψυχολογικού εγκλεισμού. “Ορισμένοι άνθρωποι έχουν πολύ μεγαλύτερη ανάγκη να βγουν έξω και να είναι σωματικά δραστήριοι, και αν δεν μπορούν να είναι, αυτό είναι δύσκολο γι ‘αυτούς,” σημειώνει ο Rosenblatt. “Για τους ανθρώπους που δε ζουν μόνοι, η ευαισθησία επηρεάζεται από το πώς συνυπάρχουν με άτομα με τα οποία μοιράζονται έναν χώρο. Αν μοιράζεστε χώρο με κάποιον που είναι πολύ ανήσυχος και ευερέθιστος, αυτό θα μπορούσε να σας δυσκολέψει ακόμη περισσότερο. Εάν κάποιος είναι περιορισμένος μέσα με τρία δραστήρια και άτακτα παιδιά, αυτό μπορεί να τον κάνει πολύ πιο ευάλωτο στον πυρετό καμπίνας.”

Με την κοινωνική αποστασιοποίηση, την αυστηρή τήρηση κανόνων ατομικής υγιεινής και αυτοπροστασίας και την αύξηση των δρακόντειων μέτρων απομόνωσης να μπαίνουν στο “κοινωνικό ζύγι”, οι ανησυχίες των ψυχολόγων επικεντρώνονται πλέον στην πιθανή απότομη έκρηξη των κρουσμάτων ενδοοικογενειακής βίας, σωματικής ή ψυχολογικής κακοποίησης καθώς και την παράλληλη κατάχρηση αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών.

Θύμα του πυρετού της καμπίνας και ο Carmel Johnston, ο διοικητής του πληρώματος της NASA που χρηματοδοτεί την αποστολή HI-SEAS (Hawai’i Space Exploration Analog and Simulation), και γνώστης παρόμοιων καταστάσεων εγκλεισμού για μεγάλο χρονικό διάστημα . Το 2015, ο Johnston, στο κυνήγι της προσομοίωσης της ζωής στον Άρη, πέρασε μαζί με άλλους 5 επιστήμονες ένα χρόνο σε απομόνωση σε γεωδαιτικό θόλο στις έρημες πλαγιές του ηφαιστείου Mauna Loa της Χαβάης. “Η απομόνωση,” δηλώνει “ήταν εξαιρετικά δύσκολη λόγω της έλλειψης σύνδεσης με τον έξω κόσμο. Το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο δεν αρκεί για να παραμείνεις συναισθηματικά συνδεδεμένος με τους αγαπημένους σου.”

See Also

Ποια, όμως, αποτελεσματική αγωγή χρησιμοποιούσε το πλήρωμα έναντι της ασφυξίας του πυρετού καμπίνας;

Απλά: Έκαναν βόλτες. “Μερικές φορές ο στόχος ήταν απλά να βγούμε έξω και να περπατήσουμε σε ευθεία γραμμή μεγαλύτερη από 20 πόδια. Δεν είστε σε θέση να αισθανθείτε τον κόσμο γύρω σας με κοστούμι, αλλά μπορείτε να δείτε τον ήλιο, να τεντώσετε τα πόδια σας και να εξερευνήσετε.”

Κατά ειρωνικό τρόπο, πιστός σύμμαχος του πληρώματος στην μάχη κατά του πυρετού της καμπίνας και των δυσάρεστων παρενεργειών του, το επιτραπέζιο παιχνίδι Pandemic και η δυνατότητα που τους προσέφερε “να καταρρίψουν μια πανδημία εν τη γενέσει της.”

Διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετικά “γιατροσόφια” επιδίδονται σ’ έναν αγώνα δρόμου για να ρίξουν τον πυρετό της καμπίνας.

“Κάποιος ήθελε να επικοινωνεί ηλεκτρονικά με άλλους – όχι μόνο τους φίλους και την οικογένεια, αλλά και τις γραμμές βοήθειας. Μερικοί άνθρωποι είχαν χόμπι με τα οποία και απασχολούνταν. Κάποιοι επένδυαν πολύ ενέργεια και χρόνο στο σχεδιασμό για το τι θα κάνουν όταν θα είναι ελεύθεροι να βγουν έξω – για παράδειγμα, προγραμματίζοντας τις διακοπές ή τον κήπο τους. Τα μεγαλύτερα κόλπα μου είναι δύο ώρες άσκησης κάθε μέρα (κατά προτίμηση έξω), η εκμάθηση τουλάχιστον ενός νέου πράγματος  ή η καθημερινή εξερεύνηση μίας ικανότητας, ένα δημιουργικό χόμπι και ένα καλό βιβλίο.”

“Μπορεί να νιώθετε λυπημένοι και παγιδευμένοι σήμερα, αλλά σε λίγες μέρες ή εβδομάδες, μπορεί να έχετε μια πολύ διαφορετική ροή στη ζωή σας και να βρείτε πράγματα που βοηθούν πολύ στην επίτευξη μίας ανεκτής κατάστασης. Τούτου λεχθέντος, ένας πολύ διαφορετικός τρόπος αντιμετώπισης του πυρετού στην καμπίνα είναι να πάρετε μια μέρα τη φορά – ή ακόμα και μία ώρα κάθε φορά. Αποφασίστε τι θα κάνετε και απλώς κάντε το, παροτρύνει ο Johnston σ’ έναν “οδηγό επιβίωσης προς ναυτιλομένους”, ή αλλιώς τους “ελεύθερους πολιορκημένους” του 2020, τους παγιδευμένους στις δικές του καμπίνες ανθρώπους που βιώνουν μία νέα μορφή πυρετού. Η ελπίδα αντιμάχεται καθημερινά με τον φόβο, μ’ έναν φόβο αναλφάβητο που προσπαθεί να περιγράψει με λέξεις την επέλαση του αόρατου εχθρού. Ο πυρετός καμπίνας, ένας πυρετός επιβίωσης στα χρόνια του κορωνοϊού.

View Comments (0)
Scroll To Top