Now Reading
Οι ανταγωνιστές του Χριστιανισμού (Μέρος Β’)

Οι ανταγωνιστές του Χριστιανισμού (Μέρος Β’)

Εκτός από τους συγγραφείς και τους ψευδο-προφήτες, δεν αποτέλεσαν εξαίρεση και οι ίδιοι οι αυτοκράτορες που μαίνονταν το χριστιανισμό και επισκίαζαν την εξάπλωση της Ορθόδοξης θρησκείας. Ο αυτοκράτορας Νέρωνας (Nero Claudius Caesar Augustus Germanicus ή Lucius Domitius Ahenobarbus, Δεκέμβριος 37 – Ιούνιος 68) συγκεκριμένα, γνωστός και με την ονομασία “Ελευθέριος Ζευς” σύμφωνα με το έργο “Ιστορία της αρχαίας ελληνικής γραμματολογίας” του Montanary Franco, κατά τη διάρκειας της θητείας του ως βασιλιάς, και με βάση σαφώς τις χριστιανικές και ειδωλολατρικές πηγές εκείνης της εποχής, εξέδιδε διατάγματα κατά καιρούς που αφορούσαν την εκδίωξη των χριστιανών.

Σύμφωνα με το συγγραφέα Τάκιτο, ο Νέρωνας επιρρίπτει ευθύνες στους χριστιανούς για τη μεγάλη φωτιά της Ρώμης το 64 μ.Χ., χρησιμοποιώντας τους ως αποδιοπομπαίους τράγους (ergo abolendo rumori Nero subdidit reos et quaesitissimis poenis adfecit quos per flagitia invisos vulgus Christianos appellabat., Cornelius Tacitus, Annales, XV). Αυτό είχε σαν συνέπεια οι χριστιανοί να υποστούν κάθε είδους ατίμωση και βασανισμούς μόνο και μόνο εξαιτίας της πίστης τους, με αποτέλεσμα ο λαός της Ρώμης να νιώσει συμπόνια για εκείνους και να κατανοήσει ότι η σκληρότητα του αυτοκράτορα ήταν ουσιαστικά που προκαλούσε στους χριστιανούς αυτήν την μανιακή καταδίωξη.

Υπήρξαν, όμως, και περιπτώσεις ψεύτικων θεοτήτων με τη μορφή ανθρώπων που προσπάθησαν να επιφέρουν το σκοταδισμό στο νου των υποψήφιων θυμάτων τους. Ένας από αυτούς ήταν ο βασικός θεμελιωτής του λεγόμενου μιθραϊσμού που δημιουργήθηκε στις χώρες της ανατολικής Μεσογείου κατά τον 2°-1° π.Χ. αιώνα. Θεωρούταν θεός του φωτός και της σοφίας ενώ η προέλευση του έχει να κάνει με τις βεδικές θεότητες. Στις πραγματείες του ζωροαστρισμού με το όνομα Αβέστα, υπερισχύει με το όνομα Γιαζάτα που προστατεύει την άσα (αλήθεια και πράξη) και μαίνεται το ντρουζ (σκοτάδι και χάος).

Σύμφωνα με μαρτυρίες και τοιχογραφίες στη Ρώμη, ο Μίθρας είχε σφάξει τον κοσμικό ταύρο, που στο αίμα του έχει τη σύσταση όλων των ζώντων οντοτήτων στη γη και θεωρούσε τον εαυτό του γεφυρωτή του ανθρώπου με τους θεούς. Στη Ρώμη, η φήμη του Μίθρα έφτασε το 68 π.Χ. από τους Κιλικίους πειρατές που ως αιχμαλώτους, έφερε ο Πομπήιος ο Μέγας στη Ρώμη. Οι Έλληνες τον ταύτισαν με το θεό του ήλιου και οι Ρωμαίοι του έδωσαν την ονομασία Sol Invictus (Αήττητος ήλιος).

Η θρησκεία του μιθραϊσμού αποτελούσε ένα μωσαϊκό θρησκειών του ζωροαστρισμού, του ελληνο-ιρανικού και των θεών την Κομμαγηνής και του Πόντου, ενώ ο χαρακτήρας της αναφερθείσας θρησκείας ήταν μιλιταριστικός και ανδροκρατούμενος καθώς βασιζόταν σε προφορικές τελετουργίες και παραδόσεις, υποσκάπτοντας τη φύση και την αξία της γυναίκας, θεωρώντας την ως είδος ανάξιο και ανίκανο για οποιαδήποτε ασχολία σε αντίθεση με το χριστιανισμό που βλέπει τη γυναίκα ως ισάξια με τον άντρα και όχι κατώτερή του ενώ σέβεται τη φύση και τις ικανότητές της.

Η μύηση γινόταν με την ενδυμασία ενός κόκκινου χιτώνα και την κάλυψη των ματιών μέχρι την άφιξη στον βασικό τόπο που εκτελούνται οι τελετουργίες. Η κάλυψη των ματιών ήταν αλληγορική και συμβόλιζε την απόταξη της παλιάς ιδεολογίας και την πρόσληψη της καινούργιας μέσω της νέας οπτικής αντίληψης των πραγμάτων. Όμως, και η μύηση αλλά και οι τελετουργίες έμοιαζαν περισσότερο με αγροτική τελετή που δεν μπορούσε με κανέναν τρόπο να υπερισχύσει πέρα από τις ρωμαϊκές λεγεώνες, όπου ήταν και τρομερά δημοφιλής.

Η τελευταία αλλά όχι ασήμαντη φιγούρα που προσπάθησε να ανταγωνιστεί το χριστιανισμό, αναδύεται μέσα από την τρίτη και τελευταία εξέγερση των Ιουδαίων εναντίων των Ρωμαίων με πρωτοστάτη τον Σίμωνα Μπαρ Κοσεβά. Ο Σίμων Μπαρ Κοσεβά μετονομάστηκε σε Σίμων Μπαρ Κοχβά από τον Ακίβα Μπεν Ιωσήφ που ήταν νομοδιδάσκαλος εκείνης της εποχής, ο οποίος και παραγνώρισε το χωρίο που αναφέρεται στην άφιξη του Μεσσία στο βιβλίο των Αριθμών και έκανε παράφραση του ονόματος Κοσεβά με τον αστέρα που στα αραμαϊκά είναι γνωστό ως “κοχβά” και έτσι τον μετονόμασε ως “Υιός του αστέρος”.

Όμως αργότερα, ο Yose ben Halaphta, που ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς Ιουδαίους φιλοσόφους που άνηκε στην τάξη των Tannaim, στο έργο του Seder Olam Rabbah που αποτελεί μια χρονογραφία που ξεκινάει από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μετονομάζει τον Μπαρ Κοχβά ως “Bar Koziba” με την ερμηνεία ως “Υιός του ψέματος”.

Η επανάσταση των Ιουδαίων εναντίων των Ρωμαίων ξεκίνησε από τις αρχές του 132 ενώ οι χριστιανοί αρνήθηκαν να συμμετάσχουν λόγω της σκληρής φύσης του Μπαρ Κοσεβά, ο οποίος στην προσπάθεια του να πείσει όλο και περισσότερους να συμμετάσχουν στην επανάσταση, έκοψε ένα από τα δάχτυλα του χεριού του σε μια ομιλία του προς τους υποψήφιους στρατιώτες του και προέτρεψε και τους άλλους να κάνουν το ίδιο ως μια επίδειξη δύναμης και χειρισμού της ίδιας της ανθρώπινης φύσης τους.

See Also

Στα αρχικά στάδια του πολέμου, οι Ιουδαίοι νικούσαν και γι’αυτό δόθηκε στον Μπαρ Κοσεβά η ονομασία “Πρίγκηπας του Ισραήλ” (Nasi Israel). Όμως, η σιδηρόφρακτη Ρώμη αντέδρασε σε αυτήn την επανάσταση και επιτέθηκε με ισχυρότατες δυνάμεις καταστρέφοντας 598 ιουδαϊκές αποικίες και θανατώνοντας όλους τους επαναστάτες με τελευταίο τον Μπαρ Κοσεβά.

Η οργή που προκλήθηκε στη Ρώμη εξαιτίας της επανάστασης αυτής είχε ως συνέπεια να σβηστεί από κάθε χάρτη το όνομα της Ιουδαίας, να εκδιωχθούν οι κάτοικοί της και να απαγορευτεί η διαμονή οποιουδήποτε είχε συγγενικούς δεσμούς με τους Ιουδαίους. Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν καινούριοι κάτοικοι και η Ιουδαία προσαρτήθηκε ολοκληρωτικά στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Κάθε ανταγωνιστική φιγούρα του χριστιανισμού υποσκάπτει κάποια από τις αξίες (ηθικές και κοινωνικές) της ανθρώπινης ζωής ή είναι συγχρωτισμένη με το θάνατο χιλιάδων αθώων που υπήρξαν τα πιόνια σε μια ατέρμονη σειρά από προσωπικά συμφέροντα και απληστία – κάτι που οδήγησε όλες αυτές τις προαναφερθείσες φιγούρες με το όνομα του ψευτο-μεσσία ή του ψευτο-θεού, στην εξάλειψή τους και την ανάμνησή τους ως μελανά σημεία της ιστορίας.

Διαβάστε επίσης: Οι ανταγωνιστές του Χριστιανισμού (Μέρος Α’)

View Comments (0)

Οι ανταγωνιστές του Χριστιανισμού (Μέρος Α’)

Χριστιανισμός. Μια θρησκεία που απλώθηκε στα πέρατα του κόσμου και καθιερώθηκε μέχρι σήμερα. Όμως, κατά την εποχή της κήρυξης του Ευαγγελίου και της σταυρώσεως του Ιησού Χριστού, υπήρξαν πολλοί που παρουσιάστηκαν ως ψευτο-μεσσίες, ικανοί να σώσουν την ανθρωπότητα και να γίνουν αρχηγέτες της σωτηρίας του ανθρώπου.

Παρουσιάστηκαν με δυνάμεις, πέραν του ανθρώπινου συλλογισμού, έλκοντας τις μάζες των ανθρώπων και σκιαγραφώντας τον εαυτό τους ως αρωγοί για την πορεία προς τη βασιλεία των ουρανών. Η αναφορά τους γίνεται από τους συγγραφείς εκείνης της ιστορικής περιόδου, μέσω της προτροπής των αυτοκρατόρων, ή από τη Βίβλο ώστε να φανεί με αμιγή τρόπο η ανωτερότητα του Χριστιανισμού.

(more…)

View Comments (0)
Scroll To Top