Now Reading
Τα φωτογραφικά καρέ της “πανδημίας φτώχειας”

Τα φωτογραφικά καρέ της “πανδημίας φτώχειας”

“Ο φωτογραφικός φακός αποκαλύπτει τις υποσυνείδητες οπτικές με τον ίδιο τρόπο που η ψυχανάλυση αποκαλύπτει τις υποσυνείδητες αιτίες.”Βάλτερ Μπένγαμιν, Γερμανός φιλόσοφος

Περιπολίες νοτιοαφρικανικών στρατευμάτων  σε ξενώνα ανδρών στην Αλεξάνδρα, έναν δήμο ανατολικά του Γιοχάνεσμπουργκ εν μέσω επιβολής εθνικής καραντίνας. (Photo Credits: Jerome Delay /AP)

Οι πάλαι ποτέ πολύβουες λεωφόροι των αστικών μεγαλουπόλεων γεννημένες από τα σπλάχνα μίας νέας μορφής παγκοσμιοποίησης – συνώνυμα πλέον άδειων βιομηχανικών και μεταβιομηχανικών κοινωνιών. Η απουσία μία από τις ισχυρότερες μεταφορές του κορωνοϊού. Το νήμα της αφήγησης διαφορετικών ανθρώπινων ιστοριών ξετυλίγεται καθώς τα “φωτογραφικά μάτια” κεντράρουν στις ασπρόμαυρες γωνιές της ιστορίας, σε χώρες όπου οι ανισότητες και η φτώχεια παραμετροποιούν τις συνθήκες της καθημερινής ζωής.

Εκεί, όπου η πρόσβαση σε ασφαλές και απομακρυσμένο χώρο για κοινωνική απομόνωση καθορίζεται από τους αλγόριθμους της φτώχειας, της κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας. Εκεί, όπου η ζωή συνορεύει με τα δανεικά υποκατάστατά της σ’ ένα αδιάκοπο αλισβερίσι με το θάνατο.

Φωτογραφίες που παγώνουν στο χρόνο τις λεηλασίες της μυστηριώδους πανδημίας στην πολυπαθή Νότιο Αφρική μακριά από την πολυλογία του δυτικού κόσμου. Ο φακός του Jerome Delay, ενός φωτογράφου που εδρεύει στη Νότιο Αφρική για λογαριασμό της Associated Press, εστιάζει στις διαφορετικές εκδοχές με τις οποίες η επέλαση του κορωνοϊού ξεκούρδισε τις εξισώσεις της κοινωνικής συνοχής και καθημερινής επιβίωσης.

Ανάμεσα στις εντυπωσιακές εικόνες του Delay, μία ομάδα νοτιοαφρικανών αστέγων μεταφέρεται στο αθλητικό στάδιο Caledonian στην Πρετόρια προκειμένου να φιλοξενηθεί σε σκηνές.

Στρατιές αστέγων σε μία άτυπη εφαρμογή κοινωνικής απομόνωσης σε πάρκο του Γιοχάνεσμπουργκ αναμένουν προμήθεια φαγητών. (Photo Credits: Jerome Delay /AP)

“Όλοι αυτοί οι άστεγοι, κυρίως τοξικομανείς, συναθροίστηκαν στο δρόμο της Πρετόρια και μεταφέρθηκαν στο στάδιο, όπου δεν υπήρχε τίποτε άλλο παρά λίγες σκηνές για να τους φιλοξενήσουν.”

“Κάποιες τοπικές ΜΚΟ προσπάθησαν να τους βοηθήσουν δίνοντάς τους μεθαδόνη, ώστε να παραμείνουν δροσεροί, αλλά εκτός από αυτό, δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα. Ενώ βρισκόμουν εκεί, ο δήμος έδωσε τέσσερα πακέτα υγιεινής για 700 άτομα. Η κύρια ανησυχία, όταν οι άνθρωποι μου μιλούσαν, ήταν πώς μπορούν να μένουν καθαροί”, δηλώνει ο φωτογράφος.

Γυναίκα ζητά από τις αστυνομικές αρχές να επιτρέψουν την κυκλοφορία taxi στο κέντρο του Γιοχάνεσμπουργκ καθώς ορισμένοι οδηγοί taxi δεν έχουν οπλιστεί με τις απαιτούμενες διαπιστεύσεις κυκλοφορίας κατά την 21 ημερών  περίοδο εθνικής καραντίνας. (Photo Credits: Jerome Delay /AP)

Ο ανθρώπινος πόνος, μία σιωπηλή παρενέργεια της ηχηρής ανθρωπιστικής κρίσης. Ο Delay, βετεράνος στην κάλυψη πολέμων, κοινωνικών εκρήξεων και υγειονομικών αναταραχών, μάρτυρας πλέον μίας “αόρατης” απειλής που έχει περάσει πια τις πύλες της Νοτίου Αφρικής στο αδιάκοπο θανατηφόρο ταξίδι της. Ένας διαφορετικός στρατιώτης στον πόλεμο κατά της παγκόσμιας πανδημίας που επιχειρεί με μοναδικό όπλο τα φωτογραφικά μάτια της μηχανής  να καταγράψει την κούρσα θανάτου από τη Σκύλλα προς τη Χάρυβδη ή αλλιώς από τον παγκόσμιο υγειονομικό πυρετό προς τα έντονα φαινόμενα μίας επερχόμενης οικονομικής καταιγίδας.

“Η κοινωνική αποστασιοποίηση, το πλύσιμο των χεριών και η διατήρηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής, δεν είναι κάτι νέο. Η διαφορά είναι ότι αυτό συμβαίνει στην πόλη μου – στους ανθρώπους γύρω μου και στους ανθρώπους που γνωρίζω. Έτσι, δεν υπάρχει διαφυγή από αυτό,” ανέφερε στη Guardian εν αναμονή της άδειας φωτογράφισης εντός  νοσοκομείου.

Ο άλυτος γρίφος της πανδημίας, ένα ταξίδι αντοχής, ένας δρόμος χωρίς εξόδους και παράθυρα διαφυγής με την ελπίδα να προβάλλει στην άλλη μεριά του λόφου.

Στη Νότιο Αφρική, όπως και σε άλλες περιοχές η υγειονομική έκρηξη φαντάζει η απόλυτη παράμετρος των σχέσεων με τους διεθνείς κόμβους της οικονομίας και των επιχειρήσεων. “Ένα από τα hotspots ήταν το οικονομικό κέντρο, οι άνθρωποι που είχαν ταξιδέψει στο Χονγκ Κονγκ και τη Σιγκαπούρη, και παρόμοια μέρη, επέστρεψαν και πήγαν σε πάρτι”.

Ίσως οι βασικές σταθερές της ζωής να μην έχουν αλλάξει στα προάστια του βόρειου Γιοχάνεσμπουργκ, όπου “οι άνθρωποι ζουν σε εσωτερικούς χώρους πίσω από τους ψηλούς τοίχους” αλλά λίγο παραπέρα σε πολυπληθείς φτωχότερες συνοικίες η ασθένεια γειτνιάζει με την έσχατη μορφή ανθρώπινης πείνας.

“Στους δήμους, ακόμα και πριν από λίγες μέρες, οι άνθρωποι όταν με έβλεπαν, ένα δυτικό,  φώναζαν: «Corona!» γιατί νόμιζαν ότι είναι μια ασθένεια πλούσιων λευκών ανθρώπων. Τώρα οι άνθρωποι ρωτούν αν ξέρω πώς μπορούν να εξεταστούν.”

See Also

Η άμεση επιβολή ενός καθ’ όλα επιβεβλημένου εθνικού λουκέτου τα μεσάνυχτα της 26ης Μαρτίου με την παράλληλη λήψη των αναγκαίων αυτοπεριοριστικών μέτρων μετακίνησης, έθεσε τη ζωή στη Νότιο Αφρική σε κατάσταση καραντίνας εν μέσω μίας θύελλας φαινομένων παραβατικότητας και αστυνομικής βαρβαρότητας. Πόσο  διαφορετικά άραγε να βλασταίνει ο σπόρος του κορωνοϊού σε περιοχές που μαστίζονται από τις θύμησες εποχών φυλετικής διάκρισης;

“Είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που συμβαίνει στα δυτικά. Είναι ένα διαφορετικό κτήνος. Αυτή η χώρα έχει μια μεγάλη ιστορία ανισότητας. [Με μία έννοια] γι ‘αυτό οι άνθρωποι προσπαθούν να κάνουν το σωστό. Αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν φαντάσματα του παρελθόντος. Και η αστυνομία λέει στους ανθρώπους να παραμένουν σε εσωτερικούς χώρους.”

Ανάμεσα στη σωρό από φωτογραφίες προβάλλει η φιγούρα του Χένρι, ενός αστέγου που κατέφυγε σ’ έναν κάδο απορριμμάτων ως μέσο προστασίας στη διασπορά του αόρατου εχθρού, τη στιγμή που η πλειονότητα των αστέγων της περιοχής φιλοξενείται στο στάδιο Caledonian της Πρετόρια. Εκεί, καλούνται να λύσουν το γόρδιο δεσμό της ασθένειας, τροχίζοντας τα γρανάζια της

Ο άστεγος Χένρι βρίσκει αυτοσχέδιο καταφύγιο σ’ ένα κάδο απορριμμάτων, τη στιγμή που οι υπόλοιποι άστεγοι κρατούνται στο στάδιο Caledonian στην Πρετόρια. (Photo Credits: Jerome Delay /AP)

Σύμφωνα με τα πορίσματα μίας νέας μελέτης που δημοσίευσε το Παγκόσμιο Ινστιτούτο Αναπτυξιακών Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου των Ηνωμένων Εθνών, η σταδιακή συρρίκνωση των παγκόσμιων οικονομιών ένεκα των παρενεργειών της επιδημίας και οι τάσεις φτωχοποίησης του ανθρώπου ενδέχεται να ωθήσει περίπου μισό δισεκατομμύριο ανθρώπους στην έσχατη μορφή ανθρώπινης εξαθλίωσης. 

“Ο χρόνος που απαιτείται για τη μείωση της φτώχειας μπορεί να είναι αρκετός, οπότε οι κυβερνήσεις πρέπει να σκεφτούν πώς να το επιταχύνουν ούτως ή άλλως, ανεξάρτητα από το Covid-19, αλλά θα χρειαστούν αρκετά τολμηρά προγράμματα αναδιανομής,” δηλώνει ο Summer, καθηγητής διεθνούς ανάπτυξης στο King’s College του Λονδίνου για να συμπληρώσει: “Ο Covid-19 θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια πολύ μεγάλη αύξηση της παγκόσμιας φτώχειας, στην πραγματικότητα θα μπορούσε να γυρίσει τον κόσμο πίσω 10 χρόνια και θα μπορούσε να γυρίσει ορισμένες περιοχές πίσω 30 χρόνια.”

Ένα τσουνάμι φτώχειας θα προγραμματίσει εκ νέου τους δείκτες των ρολογιών, γυρνώντας  τον παγκόσμιο χρόνο 30 χρόνια πίσω σε μία εποχή παρηκμασμένης υγειονομικής περίθαλψης, σε μία εποχή περιορισμένης πρόσβασης σε βασικά βιοτικά αγαθά. Ο χρόνος σιωπά. Οι άνθρωποι εγκλωβισμένοι στους δείκτες των ρολογιών, στρατιώτες σε μία αιματηρή μάχη με τη Λερναία Ύδρα της “αόρατης απειλής”.

Ο χαιρετισμός από τα μπαλκόνια των “Ελεύθερων Πολιορκημένων” κατοίκων της γειτονιάς Hillbrow του Γιοχάνεσμπουργκ. (Photo Credits: Jerome Delay /AP)
View Comments (0)
Scroll To Top