Now Reading
“Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”

“Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”

Η ώρα είναι 8 το πρωί και βρίσκεσαι στη στάση του μετρό. Μέσα στο πλήθος κάποιος που προσπαθεί να προσπεράσει κάποιον άλλο δέχεται μια τολμηρή ερώτηση: “Τι σπρώχνεις; Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”

“Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”. Πόσο συχνά ακούμε αυτή τη φράση κατά τη διάρκεια της ζωής μας; Πόσο εύκολα ρωτάμε άλλους με εκνευρισμό και ειρωνεία να μας  απαντήσουν σε αυτήν την εκνευριστική ατάκα; Πόσο σπαρακτικό να το λέμε, όμως, κι εμείς οι ίδιοι…

Η μεγάλη μας ανάγκη να αποκτήσουμε μια ταυτότητα στην οποία δεν αναγράφεται το φύλο, η ηλικία και το ονοματεπώνυμό μας δημιουργεί αυτή την ερώτηση. Η επιθυμία μας για μια ταυτότητα που θα αφορά το κοινωνικό μας στάτους, την περιουσία, την κοινωνική τάξη, τους φίλους και τις δραστηριότητές μας, “ντύνει” την απάντηση σε αυτή μας την ερώτηση: “Εγώ είμαι ο τάδε…”. Σε όλη μας τη ζωή πασχίζουμε με αγωνία να αυτοπροσδιοριστούμε, να ντυνόμαστε με ρούχα που θα μας βαφτίζουν “κάποιους” και που μπορεί στην πραγματικότητα να μη μας αρέσουν καν, απλά να μας κάνουν να φαινόμαστε σημαντικοί. Για τους άλλους…

Η πραγματική, όμως, ερώτηση που πρέπει οι ίδιοι να κάνουμε στους εαυτούς μας είναι “Ποιος είμαι όταν δεν κοιτάζει κανείς;”. Εκεί κρύβεται το πραγματικό νόημα της απάντησής μας για τη δική μας ζωή. Ποιος θα ήμουν αν έχανα τη δουλειά μου, τα λεφτά μου, το σπίτι μου και τους δικούς μου ανθρώπους; Ποιος θα είμαι όταν το σώμα μου γεράσει και θα έχω μόνο την ψυχή και το πνεύμα μου να με κινούν και να με ταξιδεύουν; Και, στην τελική, ποιος είμαι μέσα σε ένα σύμπαν που αποτελείται από 2 τρισεκατομμύρια γαλαξίες, το οποίο ζούσε πριν από μένα και θα συνεχίσει να ζει και όταν εγώ φύγω, αδιαφορώντας πλήρως για τα μικρά μου προβλήματα ή την καθημερινή μου ρουτίνα;

Η ερώτηση αυτή, θεωρώ προσωπικά, είναι κι ο ορισμός της δυστυχίας και το βλέπουμε συχνά σε πολλούς ανθρώπους, φίλους ή αγνώστους. Σε πολλούς από εμάς αρέσει να μιλάμε για τους εαυτούς μας, για το ποιοι είμαστε και πώς φτάσαμε εκεί που φτάσαμε, διαφημίζοντας κάτι το οποίο δεν είμαστε, σε ανθρώπους που δεν χρειαζόμαστε στη ζωή μας – και αυτό είναι παράξενο.

See Also

Χρησιμοποιούμε τη λέξη “εγώ” όσο πιο συχνά μπορούμε και επιθυμούμε να είμαστε το κέντρο της προσοχής. Όμως, είμαστε απλώς άγνωστοι ακόμα και για τους δικούς μας γνωστούς. Ένας ακόμη αριθμός που είναι περαστικός, ενώ θεωρούμε τους εαυτούς μας τον ομφαλό του κόσμου. Ποιος από εμάς, όμως, είναι τόσο γενναίος ώστε να παραδεχτεί το αντίθετο και να μη θεωρεί τον εαυτό του ως εν δυνάμει σημαντικό; Το να θεωρήσουμε τον εαυτό μας ασήμαντο για αυτό τον κόσμο, δεν σημαίνει ότι θα αντιμετωπιζόμαστε αναγκαστικά ως “ο Κανένας”. Ενώ είμαστε μια μονάδα ανάμεσα σε 7,5 εκατομμύρια ανθρώπους, είμαστε ταυτόχρονα μοναδικοί. Και δεν χρειάζεται να παίρνουμε από κανέναν άλλον επιβεβαίωση για ό,τι και αν κάνουμε πέρα από εμάς τους ίδιους.

Να είσαι πάντα με ανθρώπους που σε κάνουν να βλέπεις τον κόσμο διαφορετικά. Να θες να διαφωνούν μαζί σου και να σου λένε πόσο λάθος κάνεις. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να αποδεχτείς εσένα τον ίδιο και με ταπεινότητα να γίνεις καλύτερος. Ο Νίτσε είχε πει, “Γίνε αυτό που είσαι, αλλά δεν είσαι ακόμα, μα παρόλα αυτά είναι να γίνεις. Αν προσπαθήσεις. Αν γκρεμίσεις αυτά που νομίζεις ότι είσαι. Αν ξυπνήσεις αυτό που πραγματικά είσαι και αρχίσεις να το χτίζεις. Αντέχεις να το κάνεις;

View Comments (0)
Scroll To Top